Sens e religion

Cap autre sistèma de sens es pas tant audaciós dins sa capacitat proclamada de provesir un sentit de significança. Lo sens es encastat dins lo caractèr sacrat de la religion, de mòde que ensenha la visada ultima de l’umanitat – dins la tradicion judeocrestiana, per exemple, aimar e adorar Dieu.

– Ralph W. HOOD Jr., Peter C. HILL, Bernard SPILKA (20009, p. 16)

Perge porro

L’application aveugle et comme mécanique du questionnement (cur, quis, quando etc.) à toutes choses – a engendré la métaphysique.

Tout dut avoir un pourquoi, une origine, un but – c’est-à-dire se placer dans une organisation du type humain  « action volontaire consciente ».

Ceci, d’ailleurs, bien.. naturel !

Le progrès, ici, a consisté à rétrograder, à comprendre que dans t[ou]s les cas où l’homme n’intervenait pas ès qualités, il n’y avait rien à comprendre – qu’il y avait peut-être à agir. Aussitôt les pouvoirs d’action se sont prodigieusement acccrus, – les illusions d’explication fort resserrées.

Pau VALÈRI, Cahiers I, Œ.C. p. 711

L’estudi de la teologia

Denn sobald Gottes Wort ausgeht durch dich, so wird dich der Teufel heimsuchen, dich zum rechten Doktor machen und durch seine Anfechtung lehren, Gottes Wort zu suchen und zu lieben.

Martin LUTHER, Vorrede zum ersten Band der Wittenberger Ausgabe der deutschen Schriften, 1539, WA 50; p. 660)

De fach, tanlèu que la Paraula de Dieu espelira en tu, lo diable te trevarà, e farà de tu un doctor vertadièr, e t’ensenharà, mejançant sa querèla, a cercar e aimar la Paraula de Dieu.

Lo confinament e lo cobrafuèc

Finalament ai telefonat al vesin per li soetar la bona annada. Lèu fach çai restituissi qualques bricons de la conversacion amb traduccion anglesa. Lo vesin a un pauc mens de 88 ans, apr’aquí (parlar naut-carcinòl caussatièr) :

- a una brava japèla = a una japa : she is / he is a chatterbox
- ai una talant que pòdi pas córrer = soi aganit : I'm starving
- me su fach escriure per me far picar : I registered to receive a jab
- es una pèsta : it's a plague
- n'i a que se fan testar : they get tested
- veniá lavar = veniá far la bugada : she would come to wash clothes
- quò li fèt cent un an : she / he turned 101
- lo mercat de las veituras : the car market
- l'avèm tota aquela lunada : we'll keep this weather the whole lunar cycle
- se lo temps s'esclaira : if the weather turns sunny
- ieu, juscas ara, ... : me so far 
- amb la bèssa : with the dog
- n'a un brieu que sòrti pas : I haven't been out in while
- de ribans dins la glèia : social distancing tape in the church
- òm sap pas tot : we don't know everything
- se quò l'i fai : whether it works, whether it is effective
- e quò's pas fenit : it's not over, we haven't seen the end of it yet

Simone Weil e l’inspiracion occitana (I)

Als Sègles XI e XII, i aviá agut la debuta d’una Renaissença que seriá estada la vertadièra, aguès pogut fruchejar; començava de grelhar notadament en Lengadòc. D’uns vèrses dels trobadors sus la prima fan pensar qu’en aquel cas l’inspiracion crestiana e l’amor de la belesa del mond benlèu non aurián pas estats separats. De mai, l’esperit occitan apausèt sa marca en Itàlia, e non foguèt benlèu pas estrangièr a l’inspiracion franciscana. Mas, siá per endevéncia, siá – mai probable – ligam de causa a efècte, aquelas grelhas subrevisquèron pas enlòc a la guèrra dels Albigeses, senon a l’estat vestigial.

Tèxt original francés dins Simone WEIL, Œuvres, “Formes de l’Amour implicite de Dieu”, Paris, Gallimard, p. 733

Temor e tremor

“Se non foguès en l’òme una consciéncia eternala, s’al fons de tota causa non foguès una fòrça salvatja, lo relbulh que, dins d’un revolum de passions escuras, o produsís tot, tant cò grand coma çò insignificant; se jós las causas se rescondès un void sens fons, jamai comol, qué mai seriá la vida senon desesperança? S’aital foguès, se non foguès cap ligam sacrat qu’uniguès l’umanitat, se las generacions se renovèsson una tras l’autra coma lo folhum de la selva, s’escantiguèsson una tras l’autra coma pel bòsc lo cant dels aucèls; se traversèsson lo mond coma la nau, l’ocean o lo vent, lo desèrt, come una accion òrba e estèrla; s’un oblit eternal, sempre aganit, espiès sa preda e non foguès cap fòrça per la li sostraire, – cossí seriá voida e desconsolada la vida! Mas aital non es. ” Søren Kierkegaard

“μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε” Ph 2,12