Oraci e Dryden

“.......... ille potens sui
laetusque deget cui licet in diem 
dixisse “vixi: cras vel atra
nube polum pater occupato 

vel sole puro; non tamen inritum 
quodcumque retro est efficiet neque
diffinget infectumque reddet 
quod fugiens semel hora vexit.”

Oraci, Òdas, III, xxix
Aquel viurà
Mèstre de si e gaujós
lo que jorn lo jorn pòt dire :
visquèri: deman Jupitèr pòt ben,
ennivolar lo cèl o l'alucar 

d'un solelhàs; poirà pas
capvirar lo passat,
ni cambiar res ni far que foguèt pas,
– quand foguès pas qu'un còp –
çò que fugidissa l'ora emportèt.
Happy the man, and happy he alone,
he who can call today his own:
he who, secure within, can say,
Tomorrow do thy worst, for I have lived today.

Be fair or foul, or rain or shine
the joys I have possessed, in spite of fate, are mine.
Not Heaven itself, upon the past has power,
but what has been, has been, and I have had my hour.

John Dryden
Urós l'òme, urós sonqu'el,
Que pòt dire uèi es meune:
Que, segur de si, dirà:
Deman, fai lo teu pièger, que uèi ai viscut.

Siasque brave o missant, plègues o solilha
La jòia que tenguèri, maldespièch lo sòrt,
es meuna!
Nimai lo quite Cèl sul passat a pas de poder,
çò que foguèt, foguèt, ieu agèri mon ora.

L’amistat

Est enim amicitia nihil aliud nisi omnium divinarum humanarumque rerum cum benevolentia et caritate consensio. Cicero, De Amicitia 6,20

Car l’amistat es pas res mai que lo consentiment en totas causas, divinas e umanas, amb benvoléncia e affeccion.

Amor enim, ex quo amicitia nominata est, princeps est ad benevolentiam conjugendam. Cicero, De Amicitia 8, 26

Car l’amor, dont l’amistat trai lo seu nom, es lo principi d’unir la benvoléncia.

La gleba

Tant coma lo mot “lac”, lo mot “gleba” sembla venir dirèctament del latin amb matisses tan leugièrs qu’òm pòt dobtar qu’aquels matisses siagan pas tan latin coma carcinòls. Gleba dins nòstra renvèrs sembla servir per se referir a una mata d’èrba, mas Laus lo dòna en occitan referencial (grafiat gleva) per significar tanben una “motte de terre”, tan coma en latin. Qué ne pensatz?

Lo lac

Mai d’un liuraire s’es esmarrit pel causse en quista d’un lac qu’imaginava coma lo de Vacivièra o, qué te sabi, la laca d’Arcaishon. Figuratz-vos que quand los vesins disián a aquel paure liuraire de prendre a man esquèrra après lo lac, se tractava ben d’un lac, d’un laquet o d’un lacarèl, e non pas d’un lac coma z’entendon en francés. Lo parlar caussatièr utliza “lac” coma lo latin e lo grèc ancian (λάκκος) l’utilizan, per se referir a çò que lo francés apèla “une mare”. Avèm mai d’un mot que s’utilza parièr coma en latin. Un autre còp parlarem de la gleba.