Endevenéncia de la lucha

On peut saisir, à partir de là, les traits propres au sens historique, tel que Nietzsche l’entend, et qui oppose à l’histoire traditionnelle la wirkliche Historie. Celle-ci intervertit le rapport établi d’ordinaire entre l’irruption de l’événement et la nécessité continue. Il y a toute une tradition de l’histoire (théologique ou rationaliste) qui tend à dissoudre l’événement singulier dans une continuité idéale – mouvement téléologique ou enchaînement naturel. L’histoire «effective» fait resurgir l’événement dans ce qu’il peut avoir d’unique et d’aigu. Événement : il faut entendre par là non pas une décision, un traité, un règne, ou une bataille, mais un rapport de forces qui s’inverse, un pouvoir confisqué, un vocabulaire repris et retourné contre ses utilisateurs, une domination qui s’affaiblit, se détend, s’empoisonne elle-même, une autre qui fait son entrée, masquée. Les forces qui sont en jeu dans l’histoire n’obéissent ni à une destination ni à une mécanique, mais bien au hasard de la lutte.

« Nietzsche, la généalogie, l’histoire », Hommage à Jean Hyppolite (1971), Dits et écrits I, Paris, Quarto Gallimard, 2001, p. 1004

Chas si dens son autre

« La libertat consistís a èsser chas si dens son Autre […]. La libertat es sonque aquí que i a pas per ieu cap Autre que non siasqui ieu meteis.

HEGEL, Encyclopédie des Sciences Philosophiques, I. La science de la logique, § 24 addition, trad. B. Bourgeois, Paris, Vrin, 1970, p 477.

Die Freiheit ist eben dies, in seinem Anderen bei sich selbst zu sein […]. Freiheit ist nur da, wo kein Anderes für mich ist, das ich nicht selbst bin.

HEGEL, Enzyklopädie der philosophischen Wissenschaften im Grundrisse. Erster Teil. Die Wissenschaft der Logik, § 24, Zusatz 2

Oraci e Dryden

“.......... ille potens sui
laetusque deget cui licet in diem 
dixisse “vixi: cras vel atra
nube polum pater occupato 

vel sole puro; non tamen inritum 
quodcumque retro est efficiet neque
diffinget infectumque reddet 
quod fugiens semel hora vexit.”

Oraci, Òdas, III, xxix
Aquel viurà
Mèstre de si e gaujós
lo que jorn lo jorn pòt dire :
visquèri: deman Jupitèr pòt ben,
ennivolar lo cèl o l'alucar 

d'un solelhàs; poirà pas
capvirar lo passat,
ni cambiar res ni far que foguèt pas,
– quand foguès pas qu'un còp –
çò que fugidissa l'ora emportèt.
Happy the man, and happy he alone,
he who can call today his own:
he who, secure within, can say,
Tomorrow do thy worst, for I have lived today.

Be fair or foul, or rain or shine
the joys I have possessed, in spite of fate, are mine.
Not Heaven itself, upon the past has power,
but what has been, has been, and I have had my hour.

John Dryden
Urós l'òme, urós sonqu'el,
Que pòt dire uèi es meune:
Que, segur de si, dirà:
Deman, fai lo teu pièger, que uèi ai viscut.

Siasque brave o missant, plègues o solilha
La jòia que tenguèri, maldespièch lo sòrt,
es meuna!
Nimai lo quite Cèl sul passat a pas de poder,
çò que foguèt, foguèt, ieu agèri mon ora.

Приспособление | L’Adaptacion

– Знаете ли, за что вы ему аплодировали?

Sabes perqué l’as aplaudit?

-‘ спросил Аркадий Николаевич и тут же ответил: 

demandèt (Arkady Nikolayevich) Tortsov, e respondèt de seguida:

– За то, что он нашел хорошее приспособление и удачно выполнил его.

pel fach qu’a trobat una bona adaptacion, e l’a realisada amb succès.

Этим словом – приспособление – мы впредь будем называть как внутренние, так и внешние ухищрения, с помощью которых люди применяются друг к другу при общении и помогают воздействию на объект.

D’ara endavant utilizarem aqueste mot per designar l’engenh, a l’encòp intèrn e extèrn, que las personas aplican per ajustar lor comunicacion un amb l’autre, e aital influénciar lor objècte. 

– Что значит: “применяются”?

Qué vòl dire: “ajustar”?

чтоб уйти с урока раньше времени, он применился с помощью ухищрения,- объяснил Торцов.

[Vòl dire çò que ven de far Vanya.] A aplicat son engenh per daissar la liçon abans ora. Expliquèt Tortsov.

– По-моему, он просто разыграл нас! – возразил кто-то.

Segon ieu, s’es trufat de nautres! objectèt quauqu’un.

Tèxt de Konstantin Stanislavski,  Lo Trabalh de l’actor, L’actor se prepara, mercés http://k-stanislavski.ru/prisposoblenie.html

Lo coratge creatiu

“Ai tractat dins los darrèrs paragrafs d’aquels que lor coratge creatiu los rend capables d’exprimir lo desespèr existencial. Pas plan mond son creatius. Mas i a una actitud existencialista apelada cinisme. Un cinic uèi es pas la meteissa persona que los Grècs apelàvan d’aquel tèrme. Pels Grècs lo cinic èra un critic de la cultura contemporanèa sus la basa de la rason e de la lei naturala. Aquel èra un racionalista revolucionari, un seguidor de Socrates. Los cinics modèrnes son pas dispausats a seguir qual que siá. An pas cap cresença en la rason, cap critèri de fe, cap valors, cap responsa a la question del sens. Ensajan d’aflaquir quina nòrma que siá. Lor coratge s’exprimís pas d’un biais creatiu mas a travèrs lor fòrma de vida. Regetan quina solucion que lor privarián de lor libertat de regetar çò que vòlan regetar. Los cinics son solitaris encara qu’ajan besonh de companhiá per tal de mostrar lor solitud. Lor mancan a l’encòp significacions preliminaras e una significacion ultima, e per consequéncia son predas facilas de l’ànsia neurotica. Una afirmacion de se plan compulsiva e un abandon de se plan fanatic son expressions del coratge noncreatiu d’èsser se.” – Paul TILLICH, Lo Coratge d’èsser

TILLICH Paul, The Courage to be, Yale University Press, New Haven & London, 1980, 197p. Traduccion p. 150-151

Bon Sant Jordi a tothom

As is customary on Saint George’s day in Catalunya, I wanted to share with you an excerpt from an Occitan author, Joan-Maria Pieyre. I am reading the section called “Dàvid las ecobilhas” from Rai la mòrt. This collection of short narratives, first published by Trabucaire in Perpinyà is nos unfortunately out of print. All the same I would recommend you try your luck and ask the excellent services of l’Espaci Occitan dels Alps in Gap.

It is also customary on this day to offer a rose. Our old garden roses do not usually flourish until early June and Mother’s Day here in Versalha, but on my way to the neighbouring hamlet, I had this beautiful field of poppies to keep me company. So please be so kind as to consider I fulfilled both my Sant Jordi’s obligations.